Artık dönüş için yola çıkma vakti.Yine herzamanki gibi akşamın alacakaranlığı ile birlikte her kese bir hüzün çöktü.Günü birlik gezilerde bile birbirimizden zor ayrılıyoruz,bu iki günlük gezilerden sonra birbirimizden ayrılmak gerçekten dahada zor oluyor.

Yine dopdolu bir haftasonu yaşamış oldum.Başta İlkay-Emrah Özkök kardeşlere ve Hamit kaptana teşekkür ediyorum,yine herşey kusursuzdu.Sonrada bu geziye katılan yürekleri sevgi dolu arkadaşlarıma teşekkür ediyorum,bu gezi hepbirlikte çok güzeldi.Daha nice yeni parkurlarda beraber olmak dileğiyle.

Biz yarın Kocadağ'a Padişah Pınarlarına;Yavuz Sultan Selim'in Doğu seferine çıkarken ordularını geçirdiği kervan yolunda yürümeye gidiyoruz.

07/09-Mart Kapıdağ yarımadasından Trilya'ya Güney Marmara 

15/16-Mart  Yeşil Mavi kamplar 1 Trakya koyları Trans

22/23-Mart   Yeşil Mavi kamplar 2 Şarap yolu

04-Nisan       Likya yolu

parkurlarını gerçekleştireceğiz.

Bu haftasonu kırküç kişinin katılımıyla,olumsuz hava koşullarına rağmen "Cumalıkızık'tan Oylat'a" adlı İstanbul'dan kaçış planını gerçekleştirdik. 

İstanbul'dan yola çıktığımızda kar yağışı hafif bir şekilde başlamıştı.Bursa'ya yaklaştıkça yağış  etkisini oldukça artırdı,ama hiç sorun değil hepimiz mutluyuz;yeni yerler göreceğiz,arkadaşlar birbirimize kavuştuk,İstanbul'dan uzaklaşacağız,sporumuzu yapacağız,doğayla bütünleşeceğiz,yorulacağız,üşüyeceğiz,yağıştan dolayıda epeyce macera yaşayacağız (bunu zaten bile bile çıktık yola).

Bu sefer en küçük katılımcımız üç yaşında "Poyraz bey".Kimi zaman babasının omzunda kimi zamanda kendi ayaklarının üzerinde yürüyerek iki gün boyunca kafileden ayrılmadı.

Hatırlarsanız Uludağ'a canlı müzik eşliğinde çıkmıştık.Sevgili Emrah bize yine sürpriz yapmış.Gemlik'ten grup Apaçi'yide aldık.Bu sefer kadro dahada genişlemiş.Arkadaşları aracımızın arka koltuklarına sanatlarını rahatlıkla icra edebilecekleri şekilde oturttuk,iki gün boyunca bizlerle birlikte olacaklar.Onlar hemen çalmaya, bizim kabiliyetli arkadaşlarımızda dans etmeye başladılar.Bu nasıl bir performans inanılır gibi değil ama Gemlik'ten Cumalıkızık'a kadar durmaksızın çalındı,söylendi ve oynandı.

Eh artık hepsi nefis bir kahvaltıyı haketti.Kahvaltımızı Cumalıkızıkta yapacağız.Burası çok uzun zamandan buyana görmeyi çok çok arzu ettiğim bir beldemizdi.Herhalde her mevsimde ayrı güzel bir yer ama karlar altındaki görüntüsüde rüya gibiydi.

Cumalıkızık;Bursa'nın doğusunda Ankara karayolunun 10.kilometresinde sağda,bu sapağı kaçırmamaya çalışın lütfen.Cumalıkızık yazısını gösteren kahverengi levha girişteki çarpık yapılaşmadan dolayı oldukça zor farkediliyor.Sağa sapın yaklaşık beşyüz metre sonra tekrar sağa sapıp üç kilometre yol alıyorsunuz.Manzara çok hoş helede biz giderken bembeyaz karlarla kaplanmış olduğu için daha da hoş bir görüntü vardı.  

Köy meydanında otobüsten inerken bir levha dikkatimi çekti,üzerinde şu bilgi yazılıydı:Kuşaktan kuşağa aktarılan söylenceye göre Tokat dolaylarında yaşamakta olan Oğuz boylarından Kızıklar Karakeçili aşiretinin bulunduğu bölgelere göç ederek Ertuğrul Gazi'den yerleşmek için yurt isterler.Ancak Karakeçili aşireti,Kızıklar'ın bu isteğine karşı çıkar.Bunun üzerine Ertuğrul Gazi ,düşmanlıklar doğmaması için Kızıklar'a,Uludağ'ın,o zamanki adıyla Keşiş dağı'nın kuzey eteklerinde yer gösterir.

İki Oğuz boyu arasında sürekli barış sağlamak için de Kızık boyu beyinin 7 oğlunu  Karakeçili aşiretinden 7 güzel kızla evlendirir.Kızık beyinin 7 oğlundan Cumali bey,ailesi ve yakınlarıyla günümüzdeki Cumalıkızık'ta,Fethi bey Fethiyekızık'ta (Fidyekızık),Hamlıbey Hamamlıkızık'ta,Dal bey Dallıkızık'ta,Bayındırbey de Bayındırkızık'ta yurt kurarlar.Derekızıkla Değirmenlikızık'ın kimler tarafından kurulduğu söylencede yer almaz.

Bu yaygın bir söylence.Gerçekliği kesin değil.Cumalıkızık ve diğer kızıkların adının nereden geldiği konusunda bilimsel bir uzlaşmada sağlanabilmiş değildir.Ancak "Kızık" sözcüğünün,Bursa yöresindeki Yörük Türkçesinde "derbent" anlamına gelen "kısık" sözcüğünden zamanla dönüşmüş olabileceği düşünülebilir.

1685 tarihli vakfiyede yer aldığı üzere Cumalıkızık, bir Osmanlı vakıf köyüdür.Ve köyün kuruluşu Orhan Gazi (1326-1360) dönemine değin götürülebilir.

Osmanlı dönemi konut dokusunu günümüze kadar koruyan ve 700 yıllık geçmişi olan Cumalıkızık,bu özellikleriyle gelecek kuşaklara aktarılmaya çalışılmaktadır.

15 hektarlık bir alanda kurulan ve yaklaşık 270 dolayında evin yüzde 60 ında oturulan Cumalıkızık 1987 yılında Bursa'nın Büyükşehir belediyesi statüsüne kavuşmasıyla Yıldırım beldiyesi sınırları içine alınmıştır.

Bu yazıyı okuduktan sonra hemen karşı tarafında bulunan ilk eve kahvaltı yapmak üzere girdik.Sokak kapısında bir ip sallanıyordu onu çekince kapı açıldı.Bu görüntü beni çocukluğuma götürdü,o yaşlarda yaşadığım kasabada da kapıların çoğu ve bahçe kapıları böyleydi.

Kapıdan girdiğim anda Cumalıkızık evlerinin yapısı hakkında bir fikir sahibi olabildim.Bu yolculuğa çıkmadan önce Cumalıkızık hakkında bulabildiğim kadar yazı okudum,bir de sevgili Emrah yol boyunca bize burası hakkında bilgiler aktardı.Kahvaltı faslına geçmeden önce sizlere birazcık Cumalıkızık evleri hakkında bilgi vermek istiyorum. 

Cumalıkızıktaki evler genellikle üç katlı,evler yapılırken aile mahremiyetine son derece özen gösterilmiş. Evlerin dış kısımlarında zemin ve birinci katlar ile avlular, sokak döşemesine uygun moloz taş ve ahşap hatıllı duvarlarla örülmüş. Sokaktan ev içinin görülmesi mümkün değil. Pencereler üst katlarda kafesli veya cumbalı. Cumalıkızık evlerinde genelde iki türlü plan uygulanmış. Bunlardan birincisi etrafı moloz taşlarla yüksek şekilde örülmüş bir duvarla çevrili dış avlu,buradan eve giriş kapısına ve hayat kısmına geçiliyor.Evin girişi, böylece sokakla doğrudan ilişkili olmamış oluyor, ikinci tip evlerde ise dış avlu yok.Sokaktan kapı yardımı ile doğrudan hayat kısmına girilir. Dış kapı üzerinde dikey konulan ağaç hatıllarla ızgaralanmış, camsız bir aydınlatma ve havalandırma boşluğu yer alıyor. Hayat bölümünden iç avluya, ahıra, depolara ve merdivenlere geçiliyor. Evlerin ana giriş kapıları çift kanatlı. Genellikle ceviz ağacından yapılan bu kanatlar dövme demir kuşaklar ve iri başlı çivilerle bağlanmış. Kapı kulpları ve tokmak da dövme demirden. Kapıların çift kanatlı yapılışı elde edilen ürünün ve tarım araçlarının kolaylıkla içeriye taşınmasını sağlamaya yönelikmiş.

Gerek dış avludan ve gerekse doğrudan sokaktan girilen hayat kısmı, üst katı taşıyan sağlam ahşap direklerle çevirilidir. Zemini yassı ve geniş taşlarla döşelidir. Hayat bölümü Cumalıkızık evlerinde en çok kullanılan mekanmış. Elde edilen ürünler burada geçici olarak depolanır, ayrılır, bakımı yapılırmış. Kestaneler dikenli kılıflarından burada ayıklanır,düğün dernekler burada yapılırmış. Kış aylarında ısıtmayı sağlayacak malzeme de burada kendisine ayrılan bölümde usta ellerce düzenli şekilde istiflenirmiş. Hayat bölümünün yüksekliği fazla ise bir asma kat yapılarak, burada uzun süre korunacak malzeme depolanırmış.

İkinci kat yazlık kısım olarak kullanılıyormuş. Burada da değişik tip sofalara sıralanmış odalar, eyvan, seki ve sedirler yer alırmış.Üst katta sokağa uzanan en özenli yer baş odadır. Bu odalar ile hayat arasında eyvanlar yer alır. Birinci ve ikinci katlardan hayata doğru yapılan çıkmaların üzerine oturtulan köşk odalar ayrı özellik taşır. Ev döşemeleri kirişler ve bunların üzerine çakılmış kaplama tahtaları ile sağlanmıştır.

Bizim kahvaltı yapmak için girdiğimiz ev ikinci tarz evlerdendi.Kapının ipini çekip içeriye girdiğimizde hemen hayat bölümüne girmiş olduk.Bu bölümün sonuna doğru gidip kapıya doğru baktığımda da ızgaralanmış havalandırma bölümünü gördüm.Ama ne yazıkki üst kata çıkamadık.Üst katı artık mutfak olarak kullanıyorlarmış.Burayı dört hanım işletiyor,arı gibi çalışıyorlar.Biz içeriye girdiğimizde yiyeceklerimizin çoğu masalarda bizi bekliyordu.Nefis köy peynirleri,birbirinden lezzetli ev yapımı reçeller, bildiğimiz klasik reçellerin yanında benim ilk defa denediğim ve hayran olduğum cam gibi ,kıtır kıtır kabak reçeli,sarıları adeta kırmızıya çalan köy yumurtaları,nefis sele zeytinleri,Cumalıkızık'ın meşhur ekmekleri,enfes bir bal (Cumalıkızık'ın üst tarafı meyve bahçesi ve kestanelik ),hakiki tereyağı,ortada çıtır çıtır yanan soba,üstünde çaylarımız için konmuş buharı tüten kocaman çaydanlıklar,tabi bir yandan da üzerinde ekmeklerimizi kızartmayı ihmal etmedik.

Herzaman olduğu gibi işletmeci hanımlardan bir tanesiyle öyle bir koyu sohbete daldım ki,sonunda hanım siz daha önce gelmiştiniz değilmi,hiç yabancı gelmiyorsunuz bana dedi.Hayır oraya ilk defa gelmiştim ama  demekki sohbetimizden dolayı birbirimizi pek sevdik.

Yiyecekler harika ama çokda fazla yememek lazım,Cumalıkızıktaki olmasada Bursa Kent Ormanında yapacağımız yürüyüş biraz zorlu olacak,çünkü karda yağıyor.

Kahvaltıdan sonra Cumalıkızık'ın içinde sevgili Emrah'ın belde hakkında verdiği bilgileri dinleyerek bir kültür turu yaptıktan sonra,köyün hemen arkasındaki meyvebahçelerinin olduğu bölümde gözlerimize ve ruhumuza şölen olan bir kar yürüyüşü yaptık.Bazı arkadaşlar yoruldu ama biz sürekli katılanlar için bu henüz bir ısınma turu.Emrah bizi yormadan asla bırakmaz.Buradaki doğa yürüyüşümüz bir su kaynağının yanında sona erdi.İlk defa geldiğimiz yoldan tekrar geri dönmek zorunda kaldık.Şimdi diyeceksinizki e dönüş yolu zaten öyle olmazmı?Eğer lideriniz Emrahsa hiçbir zaman dönüş yolunuz geldiğiniz yol olmaz,mutlaka ne yapar yapar sizi başka yoldan aracınıza geri getirir ama burada böyle bir şey yapmak mümkün değil.

Köy meydanına tekrar geri gelip otobüsümüze yerleştik şimdi Bursa Kent Ormanı'na gidiyoruz.

On beş dakika sonra,içerisinde fotoğrafını gördüğünüz şelalesi bulunan oldukça geniş bir araziye,dik yamaçlara,akarsulara ve minik tahta köprülere sahip ormana ulaştık.Yürüyemeyecek olan arkadaşları girişteki kafede bıraktık ve biz başladık yürümeye,karın yağış şiddeti arttı;tipi ve iri sert taneler halinde yağmaya başladı.Yılmak yok,biz Emrah'ın talebeleriyiz.Tabiki yine bizden önce kimseler yürümediği için her yer dizimize kadar kar.Ben hem fotograf hem video çekmek hemde arkada kalanları toplamak için en arkadayım,yani kar iyice ezilmiş oluyor.Bu konumun önde yürüyenlere nazaran az yorucu olduğunu daha önce Ilgaz yazımda anlatmıştım.Etraftaki görüntü okadar harikaki fotografmı çekeyim,videomu çekeyim yoksa kendi gözümlemi seyredeyim,yoksa kayıp düşmemek için bastığım yerlere dikkatmi edeyim şaşırdım.

Bu işte bir terslik var henüz burası çok yorucu bir parkur değil,herhalde benim kaslarım artık bu yürüyüşlere iyice alıştı derken,zorlu bölüme geldik tabi artık elimde bir sürü aletle yola devam edemeyeceğim çünkü bazı yerlerde ilerleyebilmek için ellerimide kullanmam lazım,hemen arkadaşlar imdadıma yetiştiler; sevgili Oya çantasındaki bütün eşyaları sevgili Mustafa'nın sırt çantasına aktardı,benim kamerayı kendi sırt çantasına yerleştirdi.Fotograf makinamıda boynuma astım,çünkü soluklanma molalarında hemen birkaç kare görüntülüyorum.(Fotografları patikaturun web sayfasında da görebilirsiniz).Bu bölümden sonra ilerleyebilmek için  artık herkes birbirine yardım etmek zorunda.Çıkılabilecek en üst noktaya geldiğimizde işte bu şelale görüntüsüyle karşılaştık.Burada biraz dinlendik,sonra inişe geçtik.Bu iniş her zaman çok keyifli oluyor.Kimi zaman ayaklarımızın üstünde kayarak iniyoruz,kimi zaman oturup kayıyoruz,kimisi koşarak iniyor.Bu koşarak inmeyi artık bende yapabiliyorum.Tabi genellikle dönüş yolunda yokuş aşağı olduğu için biraz sohbet edebilecek güç bulabiliyoruz kendimizde.Bizde sevgili Oyayla güzel bir sohbete daldık.

Kafeteryaya arkadaşlarımızın yanına geldiğimizde artık herkes acıkmıştı,yemeğimizi yemek için tekrar Cumalıkızık'a dönüyoruz.Kahvaltı yaptığımız yere gelince Cumalıkızık'ın bir kaç fotografını daha çekmek için on dakika ortadan yok oldum.Birazda bazı yerleri tek başıma dolaşmaktan çok keyif alırım bunlardan bir taneside Ayvalık-Cundaadasının sokakları.Kendi kendime hızlı bir küçük tur atıp eve geldim,kapının ipini çekip açtım nefis bir tarhana kokusu burnuma çarptı.Bir arkadaşım elime kızarmış ekmek uzatıyor bir diğeride bir tas tarhana çorbasını elime verip beni bir yere oturtmaya çalışıyordu.Herhalde çok üşümüş bir halim vardı.Tarhana çorbası olurda yanında turşu olmazmı oda düşünülmüş,tabakların içerisinde nefis karışık turşular.Üstünede leziz bir mantı yedik.Nasıl olsa bu günkü yürüyüş bitti.Bu saatten sonra artık sadece yenilecek ve içilecek.Spor yapmadığımız sürelerde sevgili İlkay ve Emrah sayesinde böyle yapıyoruz. 

Yemeğimizi bitirip,bize bu lezzetli yemekleri hazırlayan hanımlarla vedalaştık.Şimdi Oylat'a gidiyoruz.Gece orada kalacağız,bu arada hava iyice kötüleşti,macera başlıyor.

Oylat;,Bursa'nın İnegöl ilçesine 27 km  uzaklıkta,Bursa-Eskişehir yolu üzerinde.Oylat sapağından sonra yol sürekli viraj ve yokuşyukarı.Oylat denizden 840 metre yükseklikte.

Oylat sapağına kadar zincir takmak gerekmedi yol açıktı ama sapaktan sonra durum değişti.İlk virajda bir iki deneme yapıldı ama olmadı,zincir takmaya karar verildi.Dışarıdada okadar güzel bir kar varki,bende biraz yürümek için dışarıya çıktım.Bu arada bir otobüsün tekerleğine nasıl zincir takılır onuda öğrenmiş oldum.İçteki tekerlek takoz üstüne çıkartılınca dıştaki tekerleğin yerle teması kesiliyor,böylece zincir takabilecek aralık sağlanmış oluyor.Zincirlerde takıldıktan sonra yolumuza devam ettik.Emrah bir elinde telefon sürekli gideceğimiz otelle görüşme halinde,etap etap yol durumunu öğreniyor.Bize çıkamazsınız dedikleri yokuşları çıktık,virajları döndük.Yolları herzaman açık olsun,bu güne kadar Patikanın beraber çalıştığı beş tane kaptanla kilometrelerce yol yaptık.Hepsi mesleklerinin ustası kişiler.

Artık son köy Hilmiye'ye geldiğimizde,yukarıdan bir yerde durun ya minibüs yollayalım,birkaç seferde sizi taşır ya da  traktör gönderelim dediler.Çetin kaptan ve Emrah traktör gönderilmesini istedi.Hilmiye köyü çıkışında beklemeye başladık çünkü artık gerçekten gidilemiyor.Bir anda tapede bir ışık göründü yol virajlı olduğu için traktörün ışığını takip edebiliyoruz.Traktör bir yandan yol açıp bir yandan yanımıza gelmeye çalıştı,sonra açtığı yolu biraz daha genişletmek için önümüzden gitmeye başladı.Her virajda Çetin kaptana moral alkışı gelmeye başladı.Bir yandan kar yağışı,bir yandan Çetin kaptanın usta şöförlüğü,bir yandan virajlar,yokuşlar,bir yandan moral alkışları.Ve işte son viraj, Oylat'ın ışıkları göründü.

Beş dakika sonrada Oylat'a varmış olduk.Teşekkürler Çetin kaptan,ayaklarına kollarına sağlık.

Otelimize yukarıda gördüğünüz asma köprüden geçerek ulaşılıyor.Okadar güzel bir manzarası varki.